“NIET OP MIJN EILAND”

 

Intense discussies in de VS over publieke gezondheidszorg zijn niets nieuws. Een bescheiden nieuw monument op Staten Island op een heuvel, op enkele minuten wandelen van de ferry terminal, illustreert hoe verhit de gemoederen ook al in de 19de eeuw waren. Een eenvoudige witte symbolische grafzerk en naambord herdenken de duizenden patiënten van het Marine Hospital Quarantine die tussen 1799 en 1858  op deze plek werden begraven. Het waren tijden van immense immigratie-golven uit Ierland, Duitsland, Engeland en andere Noord-Europese landen. Gezondheids-inspecteurs vaarden de schepen tegemoet in de baai van New York. De bemanning en passagiers werden gecontroleerd op besmettelijke ziekten zoals cholera, tyfus, gele koorts en pokken. Een enkele zieke volstond om iedereen af te zonderen in het Marine Hospital Quarantine op Staten Island. De hoop was dat de verse lucht en de zon op het eiland de zieken konden genezen. De plaatselijke bevolking protesteerde al van in het begin tegen de aanwezigheid van het hospitaal. Tijdens het hoogtepunt van de hongersnood in Ierland, 1847 tot 1848, werden er 8000 mensen verzorgd.

In die periode overleden ook 30 Staten Islanders aan gele koorts. In 1856 stierven nog eens 11 Staten Islanders aan dezelfde ziekte. Het moeten bange tijden geweest zijn voor de patiënten van het Marine Hospital. De omwonenden werden steeds bozer. Op de nacht van 1 september 1858 kwam een dertigtal mannen het hospitaal binnengestormd. Hun leider was Ray Tompkins, wiens grootvader Daniël nog vice-president was geweest van de VS onder president Monroe. Nadat ze het personeel en de patiënten buiten hadden gezet, staken ze de meeste van de 20 hospitaal-gebouwen in brand. De vlammen waren te zien tot in Manhattan. De brandweer keek toe zonder in te grijpen met als excuus dat hun brandslangen  waren doorgesneden. Een patrouille van de haven-politie die was uitgerukt werd bekogeld met stenen. De stadspolitie daagde helemaal niet op. De volgende avond kwamen de vandalen terug om de resterende gebouwen in de fik te steken. De kranten beschreven het incident als de “Quarantine War”.

Slechts twee daders, waaronder Tompkins, moesten twee weken na de misdaad voor de rechter verschijnen op beschuldiging van brandstichting. Ze verklaarden dat ze hadden gehandeld uit zelfverdediging tegen het dreigend gevaar van besmetting. Hun borg werd betaald door Staten Islander Cornelius Vanderbilt, een spoorweg- en scheepsmagnaat die toen een van de tien rijkste mannen ter wereld was. De rechter, Henry Metcalfe, sprak de daders vrij. Dat verraste niemand. Hij woonde in de buurt van het Quarantine Hospitaal en had zich jarenlang verzet tegen de aanwezigheid ervan nadat iemand in zijn familie was overleden aan gele koorts.

Na het proces werd het quarantaine hospitaal heropend op een schip, de Florence Nightengale. In 1866 verhuisde het naar twee eilandjes voor de kust van Staten Island, Swinburne en Hoffman. Vandaag zijn de onbewoonde eilanden een paradijs voor zeehonden en vogels. In 1902 verhuisde het quarantaine hospitaal opnieuw, dit keer naar Ellis Island waar het onderdeel werd van het Immigrant Hospital. Dit hospitaal was een van de grootste openbare ziekenhuizen van het land. Het wordt tot op vandaag beschouwd als een van de belangrijkste initiatieven op gebied van volksgezondheid.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Staten Island and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s