HERFSTBLUES

 

sint-agatha-rode_cemetery

Van heimwee heb ik zelden last maar eind oktober denk ik vaak aan Vlaanderen. Dan zie ik mezelf met potten witte chrysanten in een mistig, kil Oostvlaams kerkhof, op weg naar de graven van mijn ouders en grootouders. Dan heb ik de herfstblues. Vanmorgen voelde ik ze, nog voor ik mijn ogen opende. Ik wil ze zo snel mogelijk van me afschudden.

Gelukkig schijnt er een zon die zich nog in de zomer waant. Zonder te ontbijten spring ik op mijn fiets. Het zo warm dat ik niet eens een jas aan hoef. Op het fiets- en wandelpad langs de Hudson is het opletten geblazen. Voor bezoekers die zonder om zich heen te kijken plots stoppen om foto’s te nemen van elkaar met het Vrijheidsbeeld op de achtergrond. Voor een opgewonden jongetje dat enthousiast zwaait met een hengel waar een spartelend zilveren visje aan bengelt. Voor mensen die heel on-New Yorks met vier of vijf naast elkaar lopen te kletsen. Voor eekhoorns die zich onvervaard door de drukte over de weg schieten. Voor snelle joggers, nog snellere skaters, fietsers en kinderen die al verkleed zijn voor Halloween.

Twintig minuten later stap ik af aan Union Square Market. Ik loop langs verschillende kramen om de appels te inspecteren. Soorten genoeg maar zoals gewoonlijk zijn er geen reinetten, mijn lievelingsappel. Geen enkele kweker lijkt die appel te kennen. Bij een Mexicaanse kweker koop ik een ‘Golden Russet’ waarvan de goudgroene kleur en ongave schil toch een beetje aan een reinet doen denken.

golden russet

golden russet

Met mijn appel in de hand kies ik in het kraam daarnaast een stengel spruitjes, knolselder, gouden Yukon en paarse Peruaanse aardappelen, rode worteltjes en look waar nog aarde aanhangt. “Die appel komt van hiernaast”, zeg ik als ik de groenten aan de vrouw achter de kassa geef. “Dat had ik al gezien”, zegt ze vriendelijk. Ze voegt eraan toe dat ze hoe dan ook niets zegt als ze mensen ziet wegwandelen met iets dat ze niet betaald hebben. “Als hun tijd komt, zal God hen wel straffen”. Ze vertelt dat ze uit Jordanie komt en met haar gezin op een boerderij woont op twee uren rijden van New York. Ik kan zien aan de manier waarop ze mijn groenten inpakt dat ze van haar job houdt. “Alles is levend vers”, zegt ze, “vanmorgen heel vroeg geplukt”. Aan het viskraam vraagt een vrouw aan de verkoper hoe je best kabeljauw klaarmaakt. “Mevrouw ik haal ze uit de zee”, antwoordt hij,”maar hoe je ze klaarmaakt weet ik ook niet.” Ik geef haar enkele simpele recepten waar ze heel blij mee is. “Jij zou voor mij moeten werken”, zegt de visverkoper. Bij de Koreaanse tuinder enkele kramen verder heb ik geluk. In andere kramen was de zuring al uitverkocht maar hij heeft nog een flinke voorraad. Naast me kijkt een vrouw toe hoe ik een tas volprop met wat een van mijn lievelingsgroenten is. “Wat is dat?” vraagt ze. “Proef eens”, zeg ik en ik geef haar een blaadje. Ze schrikt even van de zure smaak. “Hoe maak je dat klaar?” vraagt ze. Je moet tijd hebben als je dat vraagt aan een zuring-fanate. Ofwel wil ze van mij afgeraken ofwel heb ik haar al na enkele recepten voor soep, saus, aardappelpuree, omelet en sla met zuring overtuigd. Ze begint zich ook een tasje te vullen. “Je zou voor mij moeten komen werken”, zegt de groenteverkoper nu ook.

union-square

Met een flink beladen fiets rij ik terug richting rivier. Ter hoogte van de Wintertuin staat een groep mensen te praten. Ze hebben jasjes aan waar ‘Marathon Holland’ op staat. Net als ik hen passeer, strijken enkele duiven naast hen neer. Een van de Nederlandse dames stampt met haar voet om ze weg te jagen. Het is waar dat de Marathonlopers  ruim 400 miljoen dollar in het New Yorkse laatje brengen maar dat geeft hen nog niet het recht om onze duiven te ambeteren. “Hei madammeke”, roep ik in mijn schoonste Maldegems, “wildje gij wel ne kjeer meun deuven gerist loaten?” De Hollanders schieten in een lach. Een Vlaamse boerin op een oude zwarte Engelse fiets waar tassen groenten aan bengelen in New York? Ik lach zelf nog als ik al uit hun zicht ben. De laatste flarden van mijn herstblues zijn met de duiven weggevlogen over de Hudson.

(Dit stukje verscheen eerder in De Morgen)

Advertisements
This entry was posted in culinair, Downtown and tagged , . Bookmark the permalink.

2 Responses to HERFSTBLUES

  1. Jacqueline van Belleghem says:

    Thanks for sharing!

  2. Stephan says:

    Altijd leuk om de teksten te lezn

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s