WELKOM

Welkom op mijn blog. Mijn naam is Jacqueline Goossens. Ik  ben afkomstig uit Maldegem (Oost-Vlaanderen) en woon sinds 1980 in New York. Ik ben journaliste, schrijfster en stadsgids.

Klik hierboven op “About” voor meer uitleg over deze blog. Klik op “Rondleidingen” als u geinteresseerd bent om met mij te voet of per fiets New York te verkennen, en op “Boeken” als u meer wil weten over mijn reisgidsen en andere boeken.

Op deze blog verschijnt elke zaterdag een nieuw stuk, vaak met eigen foto’s, over New York in al zijn aspecten.

Veel leesplezier en tot in New York!

foto Bart Michiels

Foto: Bart Michiels

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

EEN TAAI SYMBOOL

Op het druk bezochte 9/11 monument is geen spoor meer te zien van de vernietiging van de aanslag in 2001. Het kunstwerk zelf -de watervallen in twee donkere putten op de plekken waar de twin towers stonden- moet  het verlies symboliseren. Een aantal van de restanten van de verwoesting -een ingedeukte ambulance en brandweerwagen, verbogen stalen balken, gesmolten telefoons- is te zien in het National September 11 Memorial Museum dat vlak naast het monument is gelegen.

Op 9/11 werden ook voor verschillende miljoen dollar aan kunstwerken vernield. Het enige dat werd teruggevonden was The Sphere, een 6,5 meter hoge koperen wereldbol die op het plein tussen de torens stond als een symbool van wereldvrede en -handel. De top was opengereten als een ingeslagen schedel maar structureel was het beeld intact. Het heeft jaren geduurd maar nu heeft het eindelijk een vaste plek gekregen in Liberty Park, een nieuw parkje op het dak van de WTC-garage aan de zuidkant van de Memorial. Vorige week was er een officiële ceremonie om de terugkeer van het beeld te vieren. De ontwerper van The Sphere, Fritz Koening, mocht het niet meer meemaken. Hij overleed in februari. Hij was 92.

De Sphere op zijn oorspronkelijke plaats

De Sphere na de aanslag

De Sphere vandaag, in Liberty Park (foto Susan Xu)

Het is zoeken voor wie nog enkele overblijfselen wil zien van de aanslag buiten het 9/11 Museum. In de Oculus, het door Calatrava ontworpen nieuwe winkelcentrum en station vlakbij het  9/11 monument, is op perron D van de PATH trein een stuk glas aangebracht in de vloer waaronder enkele restanten van kolommen van de noord-toren te zien zijn. Aan de ingang van de E-trein staat nog een deel van de originele stationsingang  van het World Trade Center. En dan is er op het plein rond het monument nog de één enkele pereboom die de aanslag heeft overleefd.

 

Posted in Downtown, Kunst in NY, parken | Tagged , , , , | Leave a comment

ODE AAN DE ZEE

Waarover dromen mensen die jarenlang  gevangen zitten zonder vorm van proces, die in hun wanhoop weigerden te eten en langs een buis door hun keel naar hun maag  gevoederd werden?  Ze dromen van de zee.

Dit althans is wat een tentoonstelling in New York lijkt uit te wijzen. Die is niet te zien in een van de bekende kunstgalerijen maar in de “presidential gallery” van het John Jay College of Criminal Justice, de grootste criminologie-hogeschool van het land, die in midtown Manhattan een ganse stratenblok in beslag neemt. De kunstenaars in kwestie zijn dan ook geen beroemdheden. Ze zijn amateurs en onderworpen aan strenge censuur. Ze maakten hun werk in het gevangeniskamp in Guantanamo  waar de VS sinds 2002 verdachten van terrorisme opsluit.

Het gevangeniskamp ligt in een Navy-basis in een stukje bezet Cuba, dus buiten de VS, wat volgens de Amerikaanse  regering impliceert dat regels die in de VS gelden er niet noodzakelijk van toepassing zijn. Zoals de ‘habeas corpus’-regel die verbiedt om mensen langdurig  op te sluiten zonder aanklacht of proces. Of het verbod om verdachten te folteren. Hoewel de regering het aanvankelijk ontkende, heeft een onderzoek door een senaatscommissie bevestigd dat er wel degelijk gefolterd werd in Guantanamo.

President Obama beloofde in januari 2009 dat het kamp binnen het jaar zou gesloten worden. Dat lukte hem niet. Wel is het aantal gevangenen, dat op het hoogtepunt in 2003 684 bedroeg, verminderd tot 41. De kans dat er nog meer worden vrijgelaten wordt klein geacht, zeker zo lang Trump president is.

Sinds 2008 krijgen de gevangenen de gelegenheid om kunstles te volgen. “Als ze daarmee bezig zijn, laten ze hun bewakers met rust”,zo legde een woordvoerder van de gevangenis uit. Potloden, pennen en ander scherp materiaal krijgen ze niet, om te voorkomen dat ze die als wapens zouden gebruiken. Terwijl ze tekenen en schilderen, zijn hun enkels geketend aan de vloer. Het grootste deel van wat ze maken wordt verbrand.  Maar de laatste jaren mochten sommige werken door advocaten van de gevangenen mee naar buiten worden genomen. Die advocaten contacteerden Erin  Thompson, kunst-professor aan John Jay College, en zo kwam de expo tot stand.

Er zijn werken te zien van acht gedetineerden.  Vier daarvan zitten nog steeds vast. De anderen zijn vrijgelaten maar echt vrij zijn ze niet: ze zijn bannelingen in een vreemd land en mogen niet naar huis terugkeren.

Wat hebben ze op hun kerfstok? Slechts een van hen, Ammar Al-Baluchi, is beschuldigd van betrokkenheid in de aanslagen van 9/11. Hij heeft bekend maar zegt dat die bekentenis er door foltering kwam. Dat hij gefolterd werd is een feit, hij liep er een ernstig hersenletsel door op. Zijn tekening in de expo, “Vertigo” is zijn poging om de duizelingen te beschrijven die hij door dat trauma voelt.

De andere gevallen zijn twijfelachtig. Volgens hun advocaten waren ze “in the wrong place at the wrong time”. Drijfhout in een internationale storm, meegesleurd in een veel te groot net. Sommigen weten niet eens waarvan ze verdacht werden. Niemand heeft het hen verteld. Ze werden nergens van beschuldigd.

Erin Thompson waarschuwt bezoekers dat ze zich bewust moeten zijn van de kunstwerken die ze niet kunnen zien. Daarmee bedoelt ze dat de kunstenaars niet vrij waren om te maken wat ze wilden. Ten eerste omdat ze hun kansen om ooit vrij te komen niet wilden verknallen. Ten tweede omdat de militaire censuur alleen werken laat passeren die onschuldig ogen. Elk werk in de expo draagt de stempel: “Approved by US Forces”. Dus zijn er geen afbeeldingen uit hun leven gegrepen.  Niets over wat er in Guantanamo gebeurt, geen prenten van folteringen.  Het dichts bij een politieke statement komt het werk van Al Qurashi die bijvoorbeeld het Vrijheidsbeeld verdrinkend schilderde. Het lijkt een wonder dat de censuur dit liet passeren.

In plaats van de gruwels van hun leven, schilderden de gevangenen de zee.

De tentoonstelling heet “Ode to the sea” en opent met een gelijknamig gedicht, van een anonieme gevangene. Het begint zo:

“O sea give me news of my loved ones

Were it not for the chains of the faithless

I would have dived into you

And reached my beloved family

Or perished in your arms”

 

“Toen de gevangenen in de kunst-klas hun eigen onderwerpen mochten kiezen, tekenden en schilderden ze opnieuw en opnieuw, obsessief, de zee”, vertelt Erin Thompson. “Schepen, golven, stormen, wrakken, pieren, steigers, zandstranden, rotsstanden, vuurtorens, mensen die vanop kliffen staren naar het water… vanuit hun cellen konden de gevangenen de zee voortdurend horen maar nooit zien. De vele omheiningen zijn bedekt met dekzeilen. Een keer, toen er een orkaan op komst was, werden de dekzeilen op sommige plaatsen weg genomen. De gevangenen die de zee konden zien keken ernaar tot de dekzeilen enkele dagen later terugkeerden.”

De kunstenaars vertelden haar dat ze de zee zien als een symbool van hoop en angst. “Ik beelde me in dat er op een dag een schip zou komen en  me mee zou nemen, weg van Guantanamo ”, vertelt een van de kunstenaars, Al Rahabi, nu een banneling in Montenegro.

Over een schilderij dat een mooi strand uitbeeldt, zei Al Ansi, nu een banneling in Oman: “Telkens als ik ernaar keek dacht ik hoe graag zou ik daar zijn.”

De zee als symbool van hoop, heimwee en ontsnapping maar ook van gevaar. Al Ansi schilderde ook het werk dat boven dit stuk staat en een verdronken vluchtelingenkind toont dat op de kust is aangespoeld. Nadat zijn aanvraag tot vrijlating was afgewezen, schilderde hij een wenend oog boven een kust. Het oog, zo legde hij uit, symboliseerde zijn moeder.

 

Khalid Qasim uit Jemen schilderde een grijze kille zee waarin haaievinnen dreigend uitsteken. De Algerijn Djamel Ameziane schilderde onderstaand tafereel van een scheepswrak zonder overlevenden. “Op  de ergste momenten voelde ik me als een boot in vreselijke stormen”, zo legde hij uit.

Moath Al Alwi, een Jemeniet die nog steeds vastzit, bouwt miniatuurschepen met materialen die hij ter plaatse vindt. Drie van zijn schepen zijn te zien op de expo.

Naar verluidt heeft Al Alwi onlangs nog een mooier schip gemaakt maar de kans dat buitenstanders het te zien krijgen is klein. Toen de autoriteiten lucht kregen van de tentoonstelling hebben ze verboden om nog kunst uit Guantanamo naar buiten te laten komen. Kwestie van niet de indruk te wekken dat de gevangenen het er te goed hebben. Beslist is dat de kunstenaars een beperkt aantal werken in hun cel mogen houden en dat de rest zal vernietigd worden.

Tom Ronse

Ode to the Sea: Art from Guantánamo,” is te zien tot eind januari 2018 in “the President’s Gallery of the John Jay College of Criminal Justice, City University of New York”.

Al Ansi, approved

Posted in Kunst in NY, Midtown, VS buiten New York | Tagged , | Leave a comment

TRUMPS BUREN

Capitol Hill in Washington DC is in de eerste plaats bekend voor zijn monumentale gebouwen zoals de United States Capitol, de Senate en House kantoorgebouwen, de Supreme Court en de Library of Congress. De wijk is nog veel meer. Het is een van de oudste residentiële wijken in Washington DC, met ruim 32.000 inwoners. Verder zijn er ook de Eastern Market waar je elke dag een grote keuze vindt aan lekker eten en levendige straten met restaurants en winkels zoals Massachusetts Avenue NE en Barrack Row waar onder meer het Belgisch restaurant Belga gelegen is. Onlangs mocht ik in een van de 19de eeuwse woningen logeren, gesitueerd in een rustige, groene straat. Ik zag in de buurt veel affiches en bordjes in voortuintjes die onomwonden te kennen gaven dat de bewoners geen fans zijn van Trump die 5 km verder woont. De president is niet direct geliefd bij de inwoners van Washington DC. Slechts 4,1 % stemden voor hem.

Mocht u Washington DC bezoeken dan is een wandeling of fietstocht met mijn Via Americana collega Helene Toye een absolute aanrader. Dcwithme.com

 

 

Posted in Straatbeelden, VS buiten New York | Tagged , | Leave a comment

EEN MUSEUM ZONDER MUREN

In Madison Square Park, een statig parkje tussen 23rth en 26th Street bij Madison Avenue, worden vele culturele activiteiten georganiseerd. Het bekendste evenement is Mad Sq Art. De organisatoren beschrijven het trots als “een museum zonder muren”. De laatste jaren zijn het vooral sculpturele installaties, vaak door wereldbekende kunstenaars.  Deze week wordt er een spectaculaire nieuwe installatie geopend.

Het werk heet “Whiteout” en is gemaakt door Erwin Redl.  Het bestaat uit honderden transparante bollen die aan een rooster van palen en kabels hangen, zo’n 60 cm boven de grond. Ze zullen zacht bewegen in de wind. Elke bol bevat een wit LED-licht. De lichten zijn zo geprogrammeerd dat de toeschouwer lichtgolven en allerlei “trippy” lichtpatronen zal zien.

Klinkt veelbelovend. Wie in New York is tussen 16 november  en 15 april  (dan sluit de show) moet er zeker eens gaan naar kijken. Te meer omdat ook het décor de moeite loont.  Het park is omringd door schitterende gebouwen die ‘s avonds verlicht zijn. Het bekendste is de Flatiron, gebouwd in 1902 en toen het hoogste gebouw van de stad. Het is het favoriete gebouw van vele NewYorkers en een van de meest gefotografeerde gebouwen van de stad. “Het lijkt op me af te komen als de boeg van een monster-oceaanstomer”, zei de fotograaf Alfred Stieglitz er verrukt over.

 

Posted in architectuur, feesten en events, Kunst in NY, parken | Tagged , , | Leave a comment

HERFSTBLAREN EN KUNST

Het mooiste seizoen in New York is de herfst. Het is de ideale tijd om de beboste regio’s rond de stad te verkennen. Precies wat ik de voorbije drie dagen heb gedaan met mijn soulmate Tom. Op amper zeventig kilometer van Manhattan wandelden we door de uitgestrekte beschermde bossen van Harriman en Bear Mountain State Park.

uitzicht op de Hudson

Vijftien kilometer westwaarts aan de overkant van de Hudson bezochten we Beacon. Het voormalige industriële stadje trekt kunstliefhebbers uit heel de wereld sinds de Dia Art Foundation er in 2003 een lege, 22 ha grote fabriek omtoverde tot museum. Het specialiseert in kolossale kunst. De enorme fabriekshallen nodigen daartoe uit. Ze zijn gevuld met megawerken van beroemde kunstenaars zoals Richard Serra, Robert Smithson, Michael Heizer en John Chamberlain.

werk van Dan Flavin

Richard Serra

Tom weerspiegeld in een werk van Robert Smithson

In een zaal op de tweede verdieping griezelde ik van een gigantische spin van Louise Bourgeois.

Op dag drie bezochten we Storm King Art Center op amper twintig kilometer van Beacon. Het openlucht museum, gespecialiseerd in hedendaagse sculpturen, strekt zich uit over 200 hectaren omringd door beboste heuvels.

Urenlang dwaalden we er door het prachtig herfstlandschap langs werken van onder meer Alexander Calder, Chakaia Booker, Nam June Paik, Isamu Noguchi en Ursula Von Rydingsvard.

Werk van Ursula Von Rydingsvard

Detail van een werk van Nam June Paik

‘Mirror Fence’ door Alyson Shotz

Zhang Huans ‘Driebenige Boedha’

Robert Grosvenor

De kost van benzine voor ons tripje: 14 dollar.

 

 

 

Posted in Kunst in NY, New York State, parken, VS buiten New York | Tagged , , , | 1 Comment

NA DE AANSLAG

Mijn medeleven met diegenen die deze week in New York het slachtoffer werden van de zoveelste daad van absurd geweld. Verwacht van mij geen platitudes over hoe sterk en veerkrachtig New York is. Waar ook ter wereld aanslagen gebeuren, moeten mensen zich op een of andere manier herpakken.  Diegenen die een geliefde hebben verloren of verminkt zijn geraakt voor de rest van hun leven hebben een weg voor zich liggen die ik me niet kan inbeelden. Ik wist dinsdagvond niet of ik beschaamd of trots moest zijn dat de Halloween Parade in Greenwich Village gewoon doorging. Er waren tienduizenden gekostumeerde deelnemers en meer dan twee miljoen toeschouwers. Deze zondag is het de marathon waar ruim 50.000 mensen in meelopen, aangemoedigd door minstens twee miljoen toeschouwers. Drie weken later zal de jaarlijkse Macy’s Thanksgiving Parade met zijn gigantische opblaaspoppen door de straten van Manhattan trekken. Vorig jaar kwamen 3,5 miljoen mensen kijken. Op de laatste dag van December worden meer dan één miljoen mensen op Times Square verwacht om het nieuwe jaar in te gillen. Is er een woord voor het soort koppigheid dat mensen telkens opnieuw massaal doet samentroepen?

Zoals tijdens elke herfstvacantie hadden Belgische families me geboekt voor rondleidingen. De meeste hadden gekozen om een dag te fietsen. Dinsdagavond verwachtte ik dat een aantal mensen hun geplande tochten zou annuleren. Niemand deed het. Zoals ook vrijwel iedereen wiens vlucht geschrapt was na de aanslag in Zaventem herboekt heeft. De Belgen die ik deze week heb ontmoet waren diep geschokt door de aanslag. Maar bang leken ze niet. Dat hebben ze gemeen met New Yorkers en anderen die met dit soort geweld geconfronteerd werden. Overal ter wereld krabbelen we recht en doen we verder. Daar is niets uniek New Yorks aan.

De Halloween-stoet in de Village.  Foto Franz-Marc Frei/Corbis

Posted in feesten en events | Tagged , | Leave a comment

GEVLEUGELDE STREET ART

John James Audubon, de bekende 19de eeuwse schilder van vogels, woonde in wat ooit een landelijk deel van uptown Manhattan was met zicht op de Hudson. Hij ligt er begraven op een idyllisch aandoend kerkhof op de hoek van 155th Street en Broadway, de grens tussen Harlem en het hoger gelegen Washington Heights. Schuin aan de overkant van de begraafplaats zijn twee immense muurschilderijen van vogels.  De ‘street art’ is een initiatief van lokale galeriehouder Avi Gitler en een aantal kunstenaars die drie jaar geleden in de buurt de eerste muurschilderijen van bedreigde vogels begonnen te maken. Gitler werkt nauw samen met de National Audubon Society, de eminente Amerikaanse organisatie die zich inzet voor de bescherming van vogels en hun habitat. Intussen zijn er reeds 80 muurschilderijen te zien van de in totaal 314 soorten die op de Audubon lijst van bedreigde soorten staan. Gitler en de Audubon Society zijn vastberaden om ze allemaal te laten schilderen.

Ga naar audubonmuralproject.com om een straatplan te zien van de reeds gerealiseerde werken.

Het graf van Audubon

Street artist Louise Jones (“Ouizi”) aan het werk

Posted in Harlem, Kunst in NY, Straatbeelden | Tagged , , | 2 Comments