WELKOM

Welkom op de blog van Jacqueline Goossens. Jacqueline heeft ook een website waar u de meeste van haar columns en ander journalistiek werk kunt lezen: http://jacquelinegoossens.com/WebJG/

Klik hierboven op “About” voor meer uitleg over deze blog. Klik op “Rondleidingen” als u geinteresseerd bent in een tocht door New York met Jacqueline, en op “Boeken” als u meer wil weten over haar reisgidsen en andere boeken.

Op deze blog verschijnt elke zaterdag een nieuw stuk, meestal met eigen foto’s, over New York in al zijn aspecten.

Veel leesplezier en tot in New York!

foto Bart Michiels

Foto: Bart Michiels

Posted in Uncategorized | Leave a comment

FERRY-RAMP

ferry-tale

Heel de wereld kent 9/11. Maar weinig mensen zijn op de hoogte van die andere ramp die New York trof, toen een Staten Island ferry met man en muis verging, meegesleurd door een reuze-octopus.

Een van de redenen waarom die tragedie zo weinig bekend is, is dat ze plaatsgreep op 22 november 1963, de dag dat president Kennedy vermoord werd, wat al de rest van het nieuws van die dag overschaduwde. Een andere reden is dat het nooit gebeurd is.

Maar dat was geen bezwaar voor Joe Reginella, de kunstenaar die de ramp bedacht en er een heus monument voor maakte dat hij installeerde niet ver van de ferry-terminal in Manhattan. Hij deelde ook vlugschriften uit waarin toeristen werden aangemaand het Staten Island Ferry Disaster Memorial Museum te bezoeken. Wie dat deed kwam van een kale reis terug. Het museum is even fictief als de ramp.  Het adres waar het zich zou bevinden, was dat van het Snug Harbor Cultural Center, een complex van culturele instituties waaronder musea, doch geen Ferry Disaster Museum.  Maar zo kregen enkele toeristen die zich anders niet buiten Manhattan wagen toch een stukje van Staten Island te zien.

Reginalla wijdde ook een website aan de ramp, met authentiek ogende persartikelen en video’s en een online shop waar men “Octopus Memorial T-shirts” kan kopen. Alleen de T-shirts zijn niet fictief.

Op de website lezen we dit:

It was close to 4am on the quiet morning of November 22, 1963 when the Steam Ferry Cornelius G. Kolff vanished without a trace. On its way with nearly 400 hundred people, mostly on their way to work, the disappearance of the Cornelius G. Kolff remains both one of New York’s most horrific maritime tragedies and perhaps its most intriguing mystery. Eye witness accounts describe “large tentacles” which “pulled” the ferry beneath the surface only a short distance from its destination at Whitehall Terminal in Lower Manhattan. Nobody on board survived and only small pieces of wreckage have been found…strangely with large “suction cup-shaped” marks on them. The only logical conclusion scientists and officials could point to was that the boat had been attacked by a massive octopus, roughly half the size of the ship. Adding to the tragedy, is that this disaster went almost completely unnoticed by the public as later that day another, more “newsworthy” tragedy would befall the nation when beloved President John Fitzgerald Kennedy was assassinated.  The Staten Island Ferry Disaster Museum hopes to correct this oversight by preserving the memory of those lost in this tragedy and educating the public about the truth behind the only known giant octopus-ferry attack in the tri-state area.

Joe Reginella naast zijn "monument"

Joe Reginella naast zijn “monument”

http://gothamist.com/2016/09/25/artist_tricks_tourists_with_elabora.php

Posted in Downtown, Kunst in NY, Staten Island | Tagged | Leave a comment

BROOKFIELD PLACE

Carmen, Stephan, Laura en Ruben uit Sint-Michiels Brugge tijdens onze recente fietstocht, met op de achtergrond Brookfield Place

Carmen, Stephan, Laura en Ruben uit Sint-Michiels Brugge tijdens onze recente fietstocht, met op de achtergrond Brookfield Place

Behoorlijk wat mensen die het 9/11 Museum en de Memorial bezoeken, nemen niet de tijd om een ommetje te maken langs de vlakbij gelegen Brookfield Place. Het dertig jaar oude complex bestaat uit kantoren, de Winter Garden en winkels en restaurants, verschillende met terrassen met zicht op de Hudson. Het werd ontworpen door de Argentijnse-Amerikaanse architect Cesar Pelli die ook de Petronas torens-van Kuala Lumpur op zijn naam heeft staan.

De plaza voor het complex is een ideale plek voor een picnic.

Broookfield Place plaza

Broookfield Place plaza

De  Winter Garden

De Winter Garden

BROOKFIELD PLACE, 230 Vesey Street, Manhattan

Posted in architectuur, Downtown, shopping | Tagged , | 1 Comment

EEN TRAP NAAR DE HEMEL

vessel

Manhattan is meer en meer aan het veranderen in een pretpark van miljardairs. Deze week werd de nieuwste attractie, de ‘Vessel’ voorgesteld. Het wordt een reusachtige bewandelbare sculptuur die sommigen aan een mand doet denken, anderen aan een bijenkorf. De constructie, in brons en staal, zal 600 ton wegen, vijftien verdiepingen tellen en 2.500 treden. De onderdelen worden momenteel geproduceerd in Italië. Het geheel zal volgend jaar geassembleerd worden in de Hudson Yards, een nieuwe, hypermoderne stad binnen de stad die aan verrijzen is aan de westkant van Manhattan. Het zal staan vlak aan de noordkant van de High Line, het ontzettend populaire -té populaire volgens heel wat Newyorkers – lintpark op een voormalige spoorwegviaduct. Het zal daar dus nog drukker worden. De ontwerper ziet zijn ding als het punt dat van de lange smalle High Line een uitroepingsteken maakt. Het zal wellicht ook vooral toeristen aantrekken. Zij kunnen de Vessel beklimmen vanaf 2018.

Een binnenzicht van het ontwerp doet denken aan tekeningen van M.C Escher

Een binnenzicht van het ontwerp doet denken aan tekeningen van M.C Escher

De ‘Vessel’ kost 150 miljoen dollar. Dit is al bij al kleingeld voor Stephen Ross, de projectontwikkelaar van de Hudson Yards die het kunstwerk financiert. De man is met zijn fortuin van 12,5 miljard dollar de rijkste bouwheer van New York – Sorry Donald.

De ontwerper is de Brit Thomas Heatherwick die tegenwoordig overstelpt wordt met prestigieuze opdrachten. Hij is onder meer bekend voor zijn ‘Caldron’, de toorts die hij bedacht voor de Olympische Spelen in Londen in 2012. Naast de ‘Vessel’ heeft hij in New York nog een ander project lopen, vlak bij de Hudson Yards:  een eiland-park op Pier 55 aan de Hudson, gefinancierd door een andere miljardair, Barry Diller (de man van de Belgische ontwerpster Diane von Furstenberg) die eerder al een spectaculair gebouw langs de High Line liet zetten, ontworpen door Frank Gehry. Ook het eiland-park belooft een populaire attractie te worden.

Pier Diller

Pier Diller

Posted in architectuur, Kunst in NY, Midtown | Tagged , , , , | Leave a comment

VIJFTIEN JAAR LATER

010915-N-3995K-015 New York, N.Y. (Sept. 15, 2001) -- A New York City fireman calls for 10 more rescue workers to make their way into the rubble of the World Trade Center. U.S. Navy Photo by Journalist 1st Class Preston Keres. (RELEASED)

Foto Preston Keres

Morgen is het vijftien jaar geleden dat de Twin Towers uit de NewYorkse skyline verdwenen. Bij wijze van herdenking staat hieronder het stukje dat ik die dag schreef, gevolgd door mijn column van een jaar later, op de eerste verjaardag van 9/11.

WAT IK ZAG

Wat een glorieuze dag om naar het strand te gaan denk ik terwijl ik haastig naar de supermarkt op vijf minuten van mijn huis in Staten Island stap. De zon straalt in een helderblauwe hemel. Het is vooraan in de twintig graden ook al is het nog maar kwart voor negen ‘s ochtends. Net als ik de parking van de winkel opstap, hoor ik een luide, korte explosie. “Kijk!”, roept een man naast me terwijl hij wijst in de richting van Manhattan. Ik zie een gigantische zwarte wolk opstijgen boven de skyline. “Dat zal een serieuze brand worden”, zeg ik. “Er zijn twee vliegtuigen tegen het World Trade Center gevlogen”, hoor ik iets later een man opgewonden zeggen tegen een vrouw bij de groenteafdeling. Sommige mensen hebben toch nog al een fantasie, denk ik terwijl ik een glimlach onderdruk. “Luister”, zegt de man terwijl hij zijn vinger in de lucht houdt. “We herhalen”, galmt een krakende radiostem door de winkel, “enkele minuten geleden zijn er twee vliegtuigen, kort na elkaar, tegen het World Trade Center gevlogen. We raden u dringend aan om uit het Financial District weg te blijven om de reddingsoperaties niet te bemoeilijken… “Holy shit!” gilt een meisje, “mijn moeder werkt daar!” Ze spurt naar de uitgang, een half volgeladen boodschappenwagentje achterlatend. “Niet één maar twee vliegtuigen”, zegt een winkeljongen tegen de collega met wie hij fruit aan het schikken is, “dat is geen ongeluk maar een terroristische aanslag”. Ik vrees dat hij gelijk heeft. Nog geen 24 uren geleden reed ik in een metrotrein onder het World Trade Center. Honderdduizenden mensen doen elke dag hetzelfde. Meer dan vijftigduizend mensen werken in de twee torens. “De toppen van de gebouwen zijn volledig weg”, zegt de radiostem duidelijk aangedaan. Als ik buitenkom reikt de gigantische rookpluim al een heel stuk boven Brooklyn. Verschillende helicopters zoemen in de lucht. Ik hoor onafgebroken sirenes. Op de parking staat een groep mensen in stilte naar de rook te staren. Een autoradio geeft luid verslag van de chaos op enkele kilometer aan de overkant van de baai. “Ik heb lang in het World Trade Center gewerkt”, zegt mijn buurman Anton die er blijkbaar vanuit gaat dat ik het nieuws al weet, “het is een ratteval als het daar brandt”. Mijn buurvrouw mevrouw Bellamy wordt net door twee van haar kinderen in haar wagen geholpen. “Mijn zoon Gerald werkt op het zeventiende verdiep van het World Trade Center”, snikt ze. “U gaat toch niet naar Manhattan”, zeg ik, “alle bruggen en tunnels zijn gesloten.” “Nee”, zegt ze, “we gaan geld van de bank afhalen. Er zijn nu ook aanslagen in Washington. Er kan van alles gebeuren.” Thuis zit mijn vriend en collega voor de televisie. “Enkel CNN werkt op dit ogenblik”, zegt hij. De telefoon gaat. De Vlaamse Televisie vraagt een verslagje. Iets later belt iemand van de radio met hetzelfde verzoek. Enkele minuten later stort de zuidelijke toren van het World Trade Center in. “Dit wordt de grootste terroristische aanslag aller tijden”, zegt mijn vriend. De twee Belgische tienermeisjes die bij ons op vacantie zijn, zitten verslagen op de sofa naar de chaos op de televisie te kijken. Hun plan om vandaag Soho te bezoeken, mogen ze wel vergeten. “Ik fiets even naar de baai”, zeg ik. De weg langs het water lijkt wel een parking. Mensen staan boven op hun auto’s door verrekijkers te turen. Anderen nemen foto’s. Overal bleiren radio’s. Op een pier in het water naast het veer naar Manhattan zit een vrouw op haar knieen te bidden. Een man staart naar de bijna zwarte skyline terwijl hij zijn tranen wegwrijft. “Daar gaat de tweede toren!” tiert een man. “Wat een godverdomde schande”, brult een andere. Het zicht is onwezenlijk. De toren die ik al twintig jaar bijna dagelijks zie verpulvert onder mijn ogen.Verschillende mensen wenen luid. “Dat is het werk van buitenlanders die vinden dat Amerika veel te arrogant is”, zegt een dik zwart meisje zonder emotie in haar stem. Ondertussen heeft een veerboot aangelegd. Duizenden mensen stromen er uit alsof het al spitsuur is. Velen houden elkaars hand vast of hebben hun armen over elkaars schouders geslagen. Ik heb nog nooit zoveel New Yorkse mannen zien wenen. “Toen ik de eerste explosie hoorde, heb ik me uit de voeten gemaakt”, zegt een jongen die aan het werk was in de keuken van de Marriot vlakbij het WTC. Honderden brandweermannen en ambulanciers stappen op een andere ferry die hen naar Manhattan zal brengen.  De vraag wanneer de volgende passagiersferry naar Manhattan vertrekt, kan niemand beantwoorden.

sept-11-iconic-images_dayh

GENOEG

Negen uur, de avond van 11 september 2002. Ik ben alleen omdat ik alleen wil zijn. Door mijn raam zie ik de skyline van Manhattan schitteren aan de andere kant van de baai. Het lijkt alsof in elke wolkenkrabber alle lichten aan zijn vanavond. Misschien zijn ze dat ook wel. Uitbundig verlichte, ijskoud-gekoelde gebouwen voor een handvol bewakers, schoonmakers en overuren kloppend kantoorpersoneel. Een uur geleden liep ik er nog tussen. Nu ben ik alleen. De radio en tv zwijgen: ze hebben toch maar enkel over wat ik eerder op de dag gezien heb. Normaal hou ik van downtown in het donker. Er zijn veel minder auto’s en mensen. De -voor New York- smalle straten horen me toe, zoals in geen enkel ander deel van de stad.

Behalve vanavond. Een uur geleden stapte ik er uit de metro. Op een na waren alle uitgangen door de politie om veiligheidsredenen versperd. Met de rest van de massa schuifelde ik voetje voor voetje naar boven. Een vrouw vlak voor me hield een rouwkrans voor zich uit. Links, gedrumd tegen mijn blote schouder, stonk een brandweerman met een grijze walrussnor naar alcohol. Toen we bovengronds kwamen, bleek Broadway ook versperd door politiebarricaden. “Ik wil naar huis”, kermde een kouwelijk meisje in een dun wit bloesje. Al heel de dag waaide er een felle wind. Boven ground zero wervelde opnieuw een stofwolk. Het zand kleefde aan mijn huid. De mensen die uit de metro stroomden waren haastig, op weg naar huis. Maar we moesten weer aanschuiven, ons een weg banen door een dichte massa die vanop het voetpad naar een podium aan de overkant van de straat in Battery Park stond te staren. De zoveelste ceremonie van de dag was aan de gang. Ik bleef niet staan kijken, ook ik wou naar huis. Eindelijk had ik me door het mensenkluwen gewurmd. Ik passeerde langs een lange rij televisietrucks. Sommige stonden daar al twee dagen op voorhand. “Ik hoop dat ze morgen allemaal weg zijn”, zuchtte een man achter mij. Ik was het roerend met hem eens. Had het van mij en veel andere New Yorkers afgehangen dan zou alles zijn gewone gang zijn gegaan vandaag. Geen internationale pers die al dagenlang vanop de daken rond ground zero uitkeek naar voorspelbaar nieuws. Geen afgesloten straten want daar heeft downtown in het afgelopen jaar al zijn part van gehad. Geen lawine van herdenkingsplechtigheden en zeker geen bezoek van Bush.

Heel even ving ik in de vooravond een televisieglimp op van hem en zijn in het zwart geklede vrouw toen ze arriveerden in ground zero. Het waren de enige televisiebeelden die ik vandaag gezien heb. Ik zag ze in de kelder van het Marriott-hotel op Lexington Avenue waar de NOS-radio vanuit een tijdelijke studio non-stop verslag uitbracht van “de verjaardag”. Ik schrijf dit laatste wat schamper al speelde ik het spel mee door er aan tafel te gaan zitten met  twee andere gasten, de ene voor de gelegenheid overgebracht uit Michigan, de andere uit Hartford. Arnon Grunberg kreeg het laatste woord in het programma. Het was toen vijf voor middernacht in Nederland. “Iedereen ligt daar nu in bed”, zei een van de gasten, “het maakt allemaal niets uit wat we zeggen.” Toen de microfoons waren afgezet en de twee vermoeide journalisten die ons hadden geinterviewd waren opgestaan, begon ons gesprek interessant te worden. De twee professoren, een Nederlander en een Amerikaan, waren net als ik niet erg hoopvol gestemd. Wat wil je met een piepkuiken van een havik als president die kost wat kost andermans kinderen een nieuwe oorlog wil insturen. En die een klimaat van angst in stand houdt waarin het beknotten van burgerlijke vrijheden stilaan normaal lijkt. Zelfs zonder die nieuwe zorgen zal New York misschien een generatie nodig zal hebben om de klap van vorig jaar te verwerken. “Wanneer was u laatst in ground zero?” vroeg een van de journalisten aan elk van ons. Van de anderen was het al een tijd geleden. Ik was er die ochtend nog geweest. Ik had alle officiele persinvitaties van de laatste weken afgeslagen. In een opeengepakte kudde journalisten naar de rituelen van de hoogwaardigheidsbekleders kijken was het laatste wat ik verlangde.

Ik wist al maanden wat ik deze ochtend ging doen. Waar ik niet op voorbereid was, was de zenuwachtigheid die me overviel toen ik ‘smorgens opstond. Halfacht. De zon scheen even fel als die ochtend een jaar geleden. Dezelfde hond van dezelfde buren blafte. Dezelfde radiostem las het nieuws voor. Kwart voor acht. Acht uur. Het was opnieuw 11 september vorig jaar alleen wist ik nu wat er ging gebeuren. Mijn maag deed er pijn van. Kwart na acht. Halfnegen. Om kwart voor negen stapte ik op de overzetboot van Staten Island naar downtown Manhattan. De honderden passagiers deden wat ze altijd doen: kranten lezen, koffie drinken, zich nestelen om nog wat te soezen. 8u46: het tijdstip dat het eerste vliegtuig tegen de noordtoren ramde. Met twintig stonden we op het voordek in het harde ochtendlicht naar de skyline te staren. Niemand sprak. Af en toe keek iemand op zijn uurwerk. 9u02: het exacte moment dat het tweede vliegtuig zich in de tweede toren boorde. Een man legde zijn hoofd op de schouder van de vrouw naast hem. Nog steeds zei niemand een woord. Acht minuten later gingen we aan wal. Wat mij betreft was de herdenking afgelopen.

Op elke verjaardag van 9/11 worden twee zuilen van laserlicht geprojecteerd van op de plaatsen waar de Twin Towers stonden (foto Vergara)

Op elke verjaardag van 9/11 worden twee zuilen van laserlicht geprojecteerd van op de plaatsen waar de Twin Towers stonden (foto Vergara)

Posted in Downtown, Staten Island | Tagged , , | 2 Comments

SHOPPING PARADIJS

oculus shopping

Een van mijn minst favoriete bezigheden is winkelen of ‘shoppen’ zoals dat tegenwoordig heet in het mooi nederlands. Voor wie dit wel graag doet is New York anders een absoluut paradijs. De stad (Manhattan, Brooklyn, Queens, Bronx en Staten Island gecombineerd) telt ongeveer 33.000 winkels. Een vijfde daarvan maakt deel uit van nationale ketens. New Yorks nieuwste winkel-mecca, goed voor ruim honderd winkels, opende onlangs vlakbij het nieuwe World Trade Center. Het is gelegen in de Oculus, de nieuwe ‘transportation hub’ ontworpen door Santiago Calatrava (de architect die onder meer ook het station van Luik ontwierp). Het van buiten en van binnen volledig wit gebouw moet een duif voorstellen die wordt losgelaten door een kinderhand. De 32.500 m2 grote hall met winkels op twee verdiepingen heeft de charme van een steriele, heel dure, futuristisch aandoende luchthaven. Vreemd genoeg had de sculpturale ruimte met haar overvloedige lichtinval me wel bekoord toen ik ze zag voor er winkels waren. Het nieuwe ‘Westfield World Trade Center’ winkelcentrum heeft 1,4 miljard dollar gekost. De volledige Calatrava- constructie waarin het gelegen is, is goed voor een totaal van 4 miljard dollar.

De straatingang van de Oculus

De straatingang van de Oculus

In elk geval zijn er potentiële klanten genoeg voor de honderd nieuwe winkels waaronder Apple, Hugo Boss, Kate Spade , H&M, Lacoste, Victoria’s Secret, Eataly en Fossil. In de directe omgeving wonen 60.000 mensen. Elke weekdag komen er 300.000 mensen werken.  Reken daarbij nog de massa toeristen -17 miljoen in 2015- die afzakken naar de aanpalende 9/11 Memorial en Museum en het One World Trade Center Observatory.

santiago-calatrava-oculus-world-trade-center-transportation-hub-hufton-crow_dezeen_ss_8-1024x731

Posted in architectuur, Downtown, shopping | Tagged , | Leave a comment

EVEN AFKOELEN

gif hydrant

Onze New Yorkse zomers zijn tenminste zomers. De gemiddelde temperatuur in juli en augustus schommelt rond de 30 graden Celsius met doorgaans enkele pieken van 35 graden, soms meer. Niet iedereen heeft airco. Vooral de armste New Yorkers moeten het vaak zonder stellen. Wie mobiel is kan gelukkig afkoeling zoeken in New Yorks meer dan 60 gratis openlucht stadszwembaden en, op de gevaarlijk-heetste dagen, in speciale met airco uitgeruste ‘cooling centers’. In heel wat parken kunnen de kleintjes ook veilig stoeien in het water van speciale sproeiers in speeltuinen.

 fire hydrant fun 5

Niet minder belangrijk zijn de brandkranen. De straatbeelden van New Yorkse kinderen en occasioneel ook volwassenen die kletsnat en gillend van plezier onder de waterstralen van een opengedraaide brandkraan spelen zijn iconisch. New York heeft ruim 109.800 brandkranen De paaltjes die de brandweer van water voorzien staan in bijna alle straten in de vijf stadsdelen.

 fire hydrant fun2

Een brandkraan opendraaien is gevaarlijk. Er gutst zo’n 4000 liter water per minuut uit. De kracht van de waterstraal is zo groot dat meer dan één New Yorkertje er al door onder een auto is gespoten of zelfs in een riolering. Open brandkranen kunnen ook de waterdruk gevaarlijk verlagen in geval van brand. Een kraan openen is illegaal. Er staat een geldboete op van 1000 dollar en mogelijks 30 dagen cel.

1963 Foto Charles Pratt

1963 Foto Charles Pratt

De stad bedacht in 2007 gelukkig een oplossing voor het illlegaal waterplezier. Elke New Yorker die minstens 18 jaar oud is mag aan zijn lokale brandweer-kazerne vragen om een speciale sproeikop te installeren op een brandkraan van zijn keuze. Het water spuit er uit aan een kindvriendelijke debiet van 100 liter per minuut. De nieuwe regeling belet niet dat er ook deze zomer nog heel wat klachten binnenliepen bij de stad over illegaal geopende brandkranen. Hoe armer een wijk hoe minder airco en minder zwemgelegenheid, hoe meer in de duik geopende brandkranen. De kampioen is de South Bronx.

 Stay cool!

 Lower East Side, 1937

Lower East Side, 1937

fire hydrant fun 6

Harlem 1967 Foto Leonard Freed

Harlem 1967 Foto Leonard Freed

Zonder sproeikop:

Fto Leroy Woodson

Foto Leroy Woodson

Foto Life Magazine

Foto Life Magazine

zonder sproeikap 3

zonder sproeikap

brooklyn

kids-jumping-in-fire-hydrant

Met sproeikop:

met sproeikap

fire hydrant fun3

fire hydrant fun 4

Foto Bettmann/Corbis

Foto Travis Egedy

Foto Travis Egedy

met sproeikap 2

fire-hydrant

summerinthe city

Posted in Bronx, Brooklyn, Harlem, Straatbeelden | Tagged | Leave a comment

HOW NEW YORK HAS CHANGED

1975

The image above was the front of a leaflet given to tourists arriving at JFK airport in 1975. The leaflet advised the visitors never to use the subway and not to go out anywhere after dark. Even then that was quite over the top. Today, New York is quite different. Of course, serious problems remain but the subway is quite safe and there are no “no go” areas anymore.

Het beeld hierboven stond op een vlugschrift dat in 1975 werd uitgedeeld aan toeristen die arriveerden in de JFK luchthaven. Het adviseerde bezoekers om nooit de subway te gebruiken en om na zonsondergang binnen te blijven. Dat was ook toen overdreven. Vandaag is New York heel anders geworden. Natuurlijk zijn er nog ernstige problemen maar de subway is veilig en er zijn geen “no go”- wijken meer. Dus aarzel niet…

Posted in Uncategorized | Tagged | Leave a comment